Ahmed Aboutaleb burgemeester !

De Marokkaans-Nederlandse PVDA'er Ahmed Aboutaleb wordt de nieuwe burgemeester van Rotterdam.

De man heeft een uitstekend politiek en maatschappelijk track-record, neemt geen blad voor de mond als het op de problemen van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland aankomt, en staat symbool voor de hybriditeit die een grote stad als Rotterdam kenmerkt.

Leefbaar Nederland had het liever anders gezien. "Aboutaleb heeft én een dubbel paspoort én hij is moslim. Uitgerekend zo'n man moet leiding geven aan een stad waar een groot deel van de allochtone bevolking categorisch weigert te integreren ? Dat geloof je toch niet !?", zo liet deze partij optekenen bij monde van Dries Mosch.

Voor velen in de stad van wijlen Pim Fortuyn voelt de aanduiding van Ahmed Aboutaleb wellicht als een koude douche. Leefbaar Nederland toont zich alvast ontevreden. Maar voor velen anderen is de komst van Aboutaleb ronduit schitterend nieuws.

De PVDA draagt nu naast de burgemeestersjerp van Amsterdam en Utrecht ook die van Rotterdam. De partij legt daarmee de hand op stevige troefkaarten in het steden- en integratiebeleid. Als integratie ook maar iets te maken heeft met inschakeling van de allochtone gemeenschap in het economische en sociale weefsel, dan zouden we daar zeer binnenkort resultaat moeten van gaan zien. En in de mate dat integratie te maken heeft met het doorbreken van de eigen culturele ghetto-mentaliteit, dient zich met Aboutaleb een uitmuntende whip aan !

De Cultuurhistorische Canon

Tot 't nut van 't algemeen: de cultuurhistorische canon
Debatten | DO 09.10.08 | 20.00 > 21.30
Paleis voor Schone Kunsten | Studio, Ravensteinstraat 23, 1000 Brussel

Tot 't nut van 't algemeen is een debatreeks over de canon, georganiseerd door deBuren in samenwerking met Bozar. De canon werd door de Nederlandse Onderwijsraad omschreven als een richtsnoer voor de elementen van cultuur en geschiedenis dat een land wil meegeven aan nieuwe generaties en nieuwe inwoners. Die vensters op de wereld zijn niet gesloten en statisch maar openen net het debat. En dat is precies wat deze reeks beoogt. Een open discussie, niet over lijstjes maar over de bruikbaarheid van canons in diverse domeinen. Het debat leeft ook in Vlaanderen, zo bewees onlangs een enquête over de literaire canon in het weekblad Knack. Door stemmen uit Vlaanderen en Nederland samen te brengen, beoogt Tot 't nut van 't algemeen een bredere kijk.

Verspreid over vier maanden houden begenadigde sprekers een prikkelend statement, telkens gevolgd door een 'Lagerhuisdebat' met meningen, bezwaren en aanvullingen van academici, schrijvers, critici en beleidsmensen uit Vlaanderen en Nederland. Ikzelf zal deeluitmaken van dat Lagerhuis. Ook het publiek krijgt de kans zich in de discussie te mengen. VRT-hoofdredacteur Siegfried Bracke geeft en neemt het woord tijdens de verschillende debatten.

De tweede aflevering van de reeks staat n het teken van de cultuurhistorische canon. Keynote spreker is Herman Pleij, prof. em. historische Nederlandse letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. In zijn afscheidscollege stelde Herman Pleij dat de literatuur uit het verleden de cultivering bevordert van zelfbeelden die nog steeds bestaan. "Nederlanders zien zichzelf graag als ijverig, spaarzaam, gematigd, tolerant, schrobzuchtig en vooral als handig en zelfstandig. Dat deugdenpakket is aangemaakt in de laatmiddeleeuwse literatuur, gedomineerd door burgerbelangen. Wij zijn de kinderen van Reynaert de Vos, Elckerlijc en Uilenspiegel. En als mensen geloven dat een Nederlander zulke eigenschappen belichaamt, dan heeft dat ook een sterk effect op de bevordering daarvan in opvoeding en onderwijs."

Herman Pleij (1943) was voorzitter van de commissie die de lijst samenstelde voor het televisieprogramma De grootste Nederlander. In 1993 werd hij door de Belgische regering onderscheiden met de Francqui-leerstoel voor buitenlanders en in 2000 ontving hij een eredoctoraat van de Katholieke Universiteit Brussel. Zijn bekendste werk Dromen van Cocagne. Middeleeuwse fantasieën over het volmaakte leven (1997) werd vele keren herdrukt en vertaald in het Duits en het Engels. In 2007 publiceerde hij Het gevleugelde woord, het derde deel van een nieuwe Nederlandse literatuurgeschiedenis.

In samenwerking met Bozar Literature
zie ook www.deburen.eu

Aparte moslimomroep op TV ?

In de Knack reeks Pro & Contra (Knack 38ste jaargang, nr. 38, 17 september '08) argumenteer ik tegen de oprichting van een nieuwe publieke omroep voor moslims op de Nederlandse TV.

In een studio-interview bij het Nederlandse nieuwsmagazine NOVA verdedigt initiatiefnemer Radi Suudi de noodzaak en wenselijkheid van zijn plan. Herbekijk het fragment vanaf deze pagina

M'n eigen reactie in Knack druk ik af hieronder :

"Welke bedenkingen hebt u bij Zenit?

Ik ben gecharmeerd door de redenering van Radi Suudi. Ik hoop dat hij erin slaagt om de moslims en de islam te tonen die in vandaag op tv niet aan bod komt, maar ik ben sceptisch. De Nederlanders lijken er geen vragende partij voor te zijn, zelfs de seculiere moslims zeggen dat het tv-aanbod voor hen volstaat.

Als ik voorstanders hoor zeggen dat Zenit 'de ware islam moet laten zien', begin ik lichtjes te huiveren. In een omroepvereniging die zich voorstelt als islamitisch, schuilt immers het gevaar dat men zich distantieert van de grotere allochtonengemeenschap, en ook van de Nederlandse of Europese samenleving.

Zenit lijkt me niet zomaar een omroepvereniging met een breed aanbod, wel een initiatief met een halfzacht religieus opzet. Het dreigt de scheidingslijn te markeren tussen 'wij, moslims' en de rest, want de verleiding om terug te plooien op zichzelf is groot. Bevestiging zoeken in wat men is of denkt te zijn, is echter nefast. Het versterken van de islamitische identiteit kan de Nederlandse moslimgemeenschap, net als de Belgische trouwens, missen als kiespijn. De klemtoon leggen op het 'islamitische' karakter van de omroep zorgt immers niet voor toenadering, maar vergroot eerder de afstand. Liever dan een islamitische omroepvereniging, zou ik een productiehuis zien dat programma's aanbiedt waarin allochtonen een prominente plaats innemen.

Hoezo?

Dé allochtoon komt, meer nog in België dan in Nederland, te weinig aan bod. Lapidair gezegd: er is te weinig kleur op tv. Een productiehuis is, veel nadrukkelijker dan een gesubsidieerde omroepvereniging, gebonden aan de markt. Het moet z'n programma's verkocht krijgen. En om programma's te maken die gezien willen worden moet men – cruciaal – de eigen perspectieven openbreken.

Ik heb a priori niets tegen de islamitische identiteit, maar sta argwanend tegenover initiatieven die die identiteit versterken eerder dan ze terug te dringen naar het privédomein. Moslim zijn is oké. Maar kunnen we het dan samen over iets anders hebben?"
(opgetekend door Jan Jagers voor Knack)